نامه برازنده به سلطان محمود غزنوي ترک تبار
اين شعر، مضمون نامهي فرمانرواي غرجستان، «برازنده» است که سلطان محمود غزنوي در جريان جنگ غور و غزنه، نوشته است.
اين شعر را جوان پر تلاش، جناب آقاي چمن علي رضايي، يکي از دوستان و ارادتمندان آقاي آريان پور، چند سال پيش در اختيار اين جانب گذاشته بود. اين شعر را آقاي آريان پور از کتاب قديمي و چاپ نشدهي «تاريخ منظوم زابلستان»، که نزد اکبر خان نرگس، از خوانين پنجاب داي زنگي بوده؛ نوشته است.
برازنده بنوشت نامه يکي
که اي «ترک» نادن مکن خود سري!
همي خواهي از من که باژت دهم؟
گمان کردي از لوليان کمترم؟
مرا بيم دادي به جان و به مال
همي دان که اين امر باشد محال
نه «ترکم»، نه «تازيک»، نه «افغان»، نه ديو
نشان دارم از «سام» و «گودرز» و «گيو»
منم پور «گرشاسب» آريان نژاد
منم يادگاري ز «هوشنگ» راد
تو يک بردهي «ترک» «دادو» نسب
به خود ره دهي همچو سوء ادب؟
نه «زابل»، نه «کابل»، تو را بايدت
گرت زاد «دادو»، به تاد آيدت!
کجا کهتران شهرياري کنند؟
به جز آن که تيمار داري کنند!
به تو پيشکاري سزد، نه که تاج
نهي بر سر، از ما ستاني خراج!
گرم سوي ما آيي اي بد نژاد!
نشايد تو را گشت حاصل، مراد
تو را کي گذارند که اين جا رسي
مگر آن که از ما نماند کسي
ز «پولاد» و «جرکه»، ز جم «کيان»
«هژير» و «پشين»، «رامي» و «برمکان»
ز «برکه»، ز «نيکا»، چه «جم بد» و «زار»
نماند يکي زنده در اين ديار!
چه «باکا» و «کبک» و چه «راموز» «وند»
همه کشته گردد به تيغ نژند
تو را مي سزد آوري نام خويش
وگرنه، هماني که بودي زپيش
به ياد آور آن روز گار کهن
مرا بيش از اين نيست با تو سخن
تو را نام دادو چه زيبنده است!
کجا کاخ و گاه در خور بنده است!؟
تو حب علي(ع) را رها کرده اي!
ز کيش محمد(ص) اب کرده اي!
.........................................................................
باژ: باج
سام: سام نريمان، جد رستم
گرشاسب: از پادشاهان پيشداديان
هوشنگ: دومين پادشاه پيشداديان
گاه: بارگاه
گرشاسب: گرش+اسب؛ گر، گرش و گرج به معنای کوه است که غرشستان، غرجستان و غرج الشار از همین خنواده است.
دادو: دادو، دادي؛ غلام و پيشکار. در هزارستان، طوايفي که نسب روشني ندارند؛ دادي يا دادو مي گويند.
طوايف هزارستان: «پولاد»، «جرکه»، «کيان»، «هژير»، «پشين»، «رامي»، «برمکان» «برکه»، «نيکا»، «جم بد»، «زار»، «باکا»، «کبک» و «راموز»، «وند».
برای آن که گامی در مسیر بازسازی ذهن خود برداشته باشیم؛ نکاتی را به عنوان اصول موضوعه و پیش فرض می نگارم ؛
1. ما در کشوری زنگی می کنیم وبه آن تعلق داریم که دارای تنوع ملیتی است. این تنوع، به گونه ى طبیعی تکثر بینش، نگرش وگرایش را در پی دارد.
2. ما ناگزیر، ناگزیر، ناگزیر، باید درکنار هم زیست جمعی داشته باشیم . تجربه ی بشری نشان داده است که حذف و یکسان سازی نه امکان پذیر است ونه خردمندانه ! و با فلسفه آفرینش تنقض دارد.
3. برای دست یابی به زیست جمعی مسالمت آمیز و رهایی از وضعیت شکننده ی کنونی و ساختن آینده روشن ، ناگزیر باید همدیگر را همان گونه که هستیم بپذیریم، دوست داشته باشیم و رضایت خاطر دیگران در اولویت فایل ذهن مان باشد. احترام به نظر و باور شرط اول توسعه و پیشرفت است. درست ترین راه نفوذ اجتماعی و تغییر نگرش، ایجاد ذهنیت مثبت و اعتماد متقابل است.
4. ما به عنوان وارثان تمدن باشکوه پارینه و باورمند به آیین برینی و انسان ساز اسلام،بیش ازهمه شایسته و ملزم به رعایت حقوق انسانی هستیم. آموزه های اسلامی، انسان هارا در کرامت انسانی برابر و برادر و بلکه در برابر حق حیات و رشد همه جانبه ی همگان مسؤل می داند.
5. برای عبور از اکنون پر از التهاب و رسیدن به فردای روشن، با ید خردمندانه، پای بست های زمین گیر کننده ی سنت ها ی اجتماعی را – که چه بسا به نا حق صبغه ی دینی هم گرفته باشد را - بگسلیم و از دست آورد های بشری بهره گیریم.
6. هر کسی بهره ی معینی از مایده ی ادراک و برداشت دارد. در جامعه ی نو و تکامل خواه باید در گفت و گو باز باشد و نباید برداشت های خود را - حتی از آموزه های دینی - مطلق تلقی کنیم، آن چنان که اجتهاد درآیین ما تخطءه پذیر است و مجتهدان ما با تمامت افتخار خود را مخطءه دانسته اند.
نقل مطالب این کلبه تنها با ذکر آدرس کامل مجاز می باشد!
