بناي «جامعه نو» و «پيشرفته» نیازمند تدبیر ویژه و عزم همگانی و ملی است. وضعیت موجودرضایت خاطر هیچ کسی را فراهم نمی کند. پس برای ساختن فردای روشن،باید دست به هم دهیم به مهر؛ کشور خویشتن کنیم آباد! پیش از آبادانی خاک، باید ضمیر و روان خود را نو سازی، ذهنیت خود را بازنگری و هویت فرهنگی با شکوه خود را بازخوانی کنیم! به یاد بیاریم شکوه پارینه را وبسازیم روشنای آینده را!
برای آن که گامی در مسیر بازسازی ذهن خود برداشته باشیم؛ نکاتی را به عنوان اصول موضوعه و پیش فرض می نگارم ؛
1. ما در کشوری زنگی می کنیم وبه آن تعلق داریم که دارای تنوع ملیتی است. این تنوع، به گونه ى طبیعی تکثر بینش، نگرش وگرایش را در پی دارد.
2. ما ناگزیر، ناگزیر، ناگزیر، باید درکنار هم زیست جمعی داشته باشیم . تجربه ی بشری نشان داده است که حذف و یکسان سازی نه امکان پذیر است ونه خردمندانه ! و با فلسفه آفرینش تنقض دارد.
3. برای دست یابی به زیست جمعی مسالمت آمیز و رهایی از وضعیت شکننده ی کنونی و ساختن آینده روشن ، ناگزیر باید همدیگر را همان گونه که هستیم بپذیریم، دوست داشته باشیم و رضایت خاطر دیگران در اولویت فایل ذهن مان باشد. احترام به نظر و باور شرط اول توسعه و پیشرفت است. درست ترین راه نفوذ اجتماعی و تغییر نگرش، ایجاد ذهنیت مثبت و اعتماد متقابل است.
4. ما به عنوان وارثان تمدن باشکوه پارینه و باورمند به آیین برینی و انسان ساز اسلام،بیش ازهمه شایسته و ملزم به رعایت حقوق انسانی هستیم. آموزه های اسلامی، انسان هارا در کرامت انسانی برابر و برادر و بلکه در برابر حق حیات و رشد همه جانبه ی همگان مسؤل می داند.
5. برای عبور از اکنون پر از التهاب و رسیدن به فردای روشن، با ید خردمندانه، پای بست های زمین گیر کننده ی سنت ها ی اجتماعی را – که چه بسا به نا حق صبغه ی دینی هم گرفته باشد را - بگسلیم و از دست آورد های بشری بهره گیریم.
6. هر کسی بهره ی معینی از مایده ی ادراک و برداشت دارد. در جامعه ی نو و تکامل خواه باید در گفت و گو باز باشد و نباید برداشت های خود را - حتی از آموزه های دینی - مطلق تلقی کنیم، آن چنان که اجتهاد درآیین ما تخطءه پذیر است و مجتهدان ما با تمامت افتخار خود را مخطءه دانسته اند.
 نقل مطالب این کلبه تنها با ذکر آدرس کامل مجاز می باشد!