«خيابانهاي سرگردان»
نخستین مجموعه شعر "عبدالشكور نظری" است كه به تازگی وارد بازاركتاب كابل شده است.
این مجموعه در برگیرده 57 عنوان شعر است كه در 134 صفحه جای دارد. غزل و شعر و سپید تجربههای شاعر در این دفتر هستند. اگر از قالب سپید در گذریم در مورد غزل های این دفتر این نكته را میتوان یادآوری كرد كه با ذهن متفاوت آفریده شدهاند. شاعر با همین ذهنیت شخصیاش دست به آفرینش در یك زبان فخیم زده است. واژهها عمدتاً در كنار شنزارهای ساحلی پهن شدهاند و در جدال با همدیگر آغوش بههم باز كردهاند. قافیه و ردیفها در پناه دست پرتوان شاعر به میدان كشیده شدهاند. گاهی سایه نشینیهای شاعر كه ناشی از چیرگی رنج راه است، نیز در این دفتر چشم ما را به خود میزند. با این وصف، این دفتر، روح و روان برتافتة شاعر را، در یك پویش ناهموار نشان میدهد. به این نشانه توجه نمایید
مثل باریك راه كوهستان در فراز و فرود خود مانده
مثل رودی كه یخ زده در جا، ایستا در ركود خود مانده
از كه می گویم؟ از خودم، آری! از خودِ این چنین پریشانم
این كه در دخمة وجودش سرد، سیر از این هست وبود خود مانده
این منم، این منم كه می پوسد در دل انزوای موهومش
مثل سنگی كه بر سرگوری... بی صدا در جمود خود مانده
آی سوداگران خوشبختی! بشنوید این صدای لرزان را
این كه سر در كلاف خود دارد، این كه در گیر خودِ خود مانده
این منم، این منم، كه سرشار است از سكوت، از سؤال، از ابهام
این كه همزادة فراموشی است، این كه شك در سجود خود مانده
همچنان كومهای كه بعد از ظهر لحظه های غروب در صحرا
بی قرار غریبهای ماند، بی قرار ورودِ خود مانده
ای میل
ای میل تو رسید که حالت بد است، بد!
ای میل تو خدا! چه قدر تلخ می رسد
ای میل تو ـ همیشه ـ پر از آه و حسرت است
ای میل توست روح مرا تنگی لحد
گفتی خیال خودکشی ات می زند به سر
ای هدیه تو زندگی من سبد، سبد
بانو! بمان و بر سر پاهای خود بایست
بانو که با نبود تو بودن نمی شود
بی تو، فرشته همه لحظه های من
دنیاست در تصرف هرچه که دیو و دد
آنلاین باش، مثل همیشه، امید من!
با توست زندگی من آنلاین تا ابد
دستان من برای رسیدن به تو کم است
دریام ـ ماه ـ با تو پر از حس جزر و مد
هرچه شود بدون تو دنیا نمی شود
با تو ! شوند ناشدنی های تا ابد
بانو
بانو، کنار پنجره باز، ایستاد
بانوی گیسوان پریشان به دست باد
بانو، کنار پنجره بر چوکی اش نشست
پرسید از خودش که جوابم چرا نداد؟
بار دگر مبایل خودش را اُکی نمود
بانو ـ ولی ـ دوباره کشید آه از نهاد
بانو، هزار راه دلش زار رفته بود
ساعت، نگاه بانو و جاده در امتداد
عادت نداشت دیر بیاید عزیز او
عادت نداشت بی خبر...ای داد، داد، داد
بانو سپس گرفت خبرهای تازه را:
"خود را کسی حوالی عصر انفجار داد"
اما محل حادثه نزدیکِ وای، وای!
بانو دوان به سوی محل بود؛ برق و باد
****
این بار هم به عهده گرفته ست طالبان
این بود باز هم خبر تازه از جهاد!
برای آن که گامی در مسیر بازسازی ذهن خود برداشته باشیم؛ نکاتی را به عنوان اصول موضوعه و پیش فرض می نگارم ؛
1. ما در کشوری زنگی می کنیم وبه آن تعلق داریم که دارای تنوع ملیتی است. این تنوع، به گونه ى طبیعی تکثر بینش، نگرش وگرایش را در پی دارد.
2. ما ناگزیر، ناگزیر، ناگزیر، باید درکنار هم زیست جمعی داشته باشیم . تجربه ی بشری نشان داده است که حذف و یکسان سازی نه امکان پذیر است ونه خردمندانه ! و با فلسفه آفرینش تنقض دارد.
3. برای دست یابی به زیست جمعی مسالمت آمیز و رهایی از وضعیت شکننده ی کنونی و ساختن آینده روشن ، ناگزیر باید همدیگر را همان گونه که هستیم بپذیریم، دوست داشته باشیم و رضایت خاطر دیگران در اولویت فایل ذهن مان باشد. احترام به نظر و باور شرط اول توسعه و پیشرفت است. درست ترین راه نفوذ اجتماعی و تغییر نگرش، ایجاد ذهنیت مثبت و اعتماد متقابل است.
4. ما به عنوان وارثان تمدن باشکوه پارینه و باورمند به آیین برینی و انسان ساز اسلام،بیش ازهمه شایسته و ملزم به رعایت حقوق انسانی هستیم. آموزه های اسلامی، انسان هارا در کرامت انسانی برابر و برادر و بلکه در برابر حق حیات و رشد همه جانبه ی همگان مسؤل می داند.
5. برای عبور از اکنون پر از التهاب و رسیدن به فردای روشن، با ید خردمندانه، پای بست های زمین گیر کننده ی سنت ها ی اجتماعی را – که چه بسا به نا حق صبغه ی دینی هم گرفته باشد را - بگسلیم و از دست آورد های بشری بهره گیریم.
6. هر کسی بهره ی معینی از مایده ی ادراک و برداشت دارد. در جامعه ی نو و تکامل خواه باید در گفت و گو باز باشد و نباید برداشت های خود را - حتی از آموزه های دینی - مطلق تلقی کنیم، آن چنان که اجتهاد درآیین ما تخطءه پذیر است و مجتهدان ما با تمامت افتخار خود را مخطءه دانسته اند.
نقل مطالب این کلبه تنها با ذکر آدرس کامل مجاز می باشد!
