جاغوري

چون كه مينياتور پرديس است خاك جاغوري

نبض كوثر مي تپد در آب پاك جاغوري

پيچ و تاب دره اش، چل باغ، چل دنياي عشق

رستخيز سبز پوش و رازناك جاغوري

             كوهكن

زان لاله كه مي سوخت به جز ياد نمانده است

يك شعله نفس در گذر باد نمانده است

زان روز كه طوفان زده شد باور گل ها

جز باغ خراب و گذر خاد نمانده است

قرآن؛شعر و شاعر

قرآن شعر نيست:

قرآن شعر را به دو دسته بخش پذير دانسته است كه يكي از دو شاخه ي شعر مورد تاييد قرآن نيز مي باشد؛ باز هم قرآن شعر بودن خود را به شدت رد مي كند و قرآن را برتر از شعر معرفي مي كند. جاي گفت و گو و كاوش ژرف در اين باره گسترده است. مفسران و دانشمندان گفتار هاي بسياري ر اين باره دارند, اما بازهم جاي بحث هست. با تاييدآشكار قرآن بر شعر رحماني, برخي از مفسران پنداشته اند كه اسلام و پيامبر(ص) با شعر ميانه ي خوبي نداشته, كه پيامبر(ص)   شعر نمي خوانده و يا وزن آن را خراب مي كرده است.^[1][306]

اين پرسش در ذهن برجسته نمايي مي كند كه با وجود تاييد قرآن بر شعر رحماني و جايگاه بلند شعر در ميان عرب ها، چرا قرآن را از شعر بري دانسته و فراتر از آن كه به نام شعر آلايش داده شود؟ مفسران عمدتاً به يك سوي اين پرسش نگريسته و پاسخ ناتمام داده اند. به اين پرسش مي توان از دو سو پاسخ گفت:

تأثیر زبان عربی در زبان دری

 شوکت‌علی محمدی

 زبان تازي با همه‌ي توان و زمينه‌هاي تأثير گذاري كه در سوريه، مصر،فلسطين و كشورهاي آفريقايي هجوم برده بود؛بر «تمام اقليم دري» سيطره پيدا كرده بود. در پي، زمينه‌ها و علت‌هاي تأثير زبان تازي را به گونه‌ي اختصار بررسي خواهيم كرد:

عربي، زبان قرآن و حديث

نگاهي به رشد اخلاقي

(با تأكيد بر ديدگاه لورنس كلبرگ)

رشد اخلاقي چيست؟

      تعريف برخي از مفاهيم در آغاز ساده به نظر مي رسد. انسان با دقت و تامل در خواهد يافت كه تعريف دقيق و تعيين قلمرو مفاهيم كار ساده اي نيست مفهوم رشد اخلاقي نيز از اين گونه مفاهيم است. شما چه تعريفي داريد؟ پيش از همه بايد رشد و اخلاق مفهوم شناسي شوند.

الف. رشد:

سرخ ترين خاطره

صف به صف گل كرده نيزار صدا در آهم

من همان پلك فروبسته ي بغض چاهم

در سكوت لب خورشيد ترين پنجره ها

غرق تكثير شبم آه به دوش چاهم

رنگين كمان كاغذي

رنگين كمان كاغذي چنگي به دل نمي زند

سرو روان كاغذي چنگي به دل نمي زند

كاغذ پران رنگ رنگ، شام بلا و روز جنگ

با قهرمان كاغذي چنگي به دل نمي زند

بسپار ريشه در خاك!

                          به ريشه هاي سبز هزارستان و مردم سپيدار گونه اش!

بغض تناور خاك! محكوم سردسيري

توفان و برف خواهند از شاخه ات اسيري

يك دره اي سپيدار در شعب سربلندي

يك گردباد وحشي با حكم سر به زيري

با لحن كينه خواند؛ « بندي سنگ چيني

يا ريشه بر كن از خاك يا يشه مي پذيري

بفروش شهر خورشيد- ايمان مردمت را-

با طعنه گفت: گندم برگير  تانميري »

                   .......

بسپار ريشه ها را در خاك اي تناور!

بي ريشه؛ هيمه، كوچي-هرلحظه در مسيري

جنگل اگر بسوزد در دود خشم  نمرود

هر لحظه سبز گردد يك دره ني نفيري

بغض تناور خاك، آتشفشان خاموش!

در كام شعله سوزان، دجاله ي حقيري

شمشير خشم « خالق » بازوي « ميريزدان»

يخسوزدم پلنگي، نسل پلنگ-شيري

ايمان به هم بياريد مستان «همولايت!»

تكثير ذوالفقاريد، لبريز از غديري

اي چشمه ها بجوشيد كوثر غريب مانده

در چنگ باد وحشي- اندیشه ي كويري

       نامه

                                       به سبزترين مسافر جان و جهان!

صد پاكت اشتياق به سمت صداي تو

آدينه پست كرد كبوتر براي تو

جانا! بيا كه ديده و دل شانه مي كشند

گيسوي سبز هر چه نيستان براي تو

سرگشته اند نيلبكان شكسته دل

در كوچه هاي غربت و يا « ذي طواي» تو

زلف بلند آه همه نسل ها سپيد

در انحناي پيجك نا منتهاي تو

لكنت گرفته چشم من از جاده هاي مه

روشن نگشت بارقه اي ز ابتداي تو

برگي، كبوترانه نوشتم كه خوانيم

مقياسي از فراق به شب مبتلاي تو

ديده! چرا نكردي « دلاسا »به پلك ناز

سرشار آفتاب پر از ماجراي تو

              ........

فهميده ام از آن كه « قيامت » نكرد گل؛

برگشت خورده ام ز مقام رضاي تو

اين جا تمام پنجره از شك مشك است

 قانون رسانه های همگانی جمهوری اسلامی افغانستان

 فصل اول -  احکام عمومي

ماده اول :

 اين فرمان به تاسي از حکم ماده سي و چهارم قانون اساسي ورعايت ماده نزدهم ميثاق بين المللي حقوق بشر، به منظور تامين حق ازادي فکرو بيان و تنطيم فعاليت رسانه هاي همگاني در کشور وضع گرديده است .

ماده دوم:

 بررسي نوسازي نظام آموزشي حوزه هاي علميه

 بخش دوم

 شوکت علي محمدي

2/4. فرآيند ها

الف) فقدان برنامه ي آموزشي

به دليل فقدان نظام جامع ، برنامه ي آموزشي نيز امکان پذير نيست و يا در اجرا مشکل جدي دارد. در حوزه هرکس سلطان خود است. برنامه آموزشي و درسي تفاوت دارد. برنامه ي آموزشي کلي و جامع است که بر اساس آن برنامه ي درسي تدوين مي شود. « برنامه ي آموزشي يعني فرآيند تعيين اهداف ، روشها ، فعاليت ها ، منابع و برنامه هاي مؤسسات آموزشي.»( محسن پور ، 1383 :15)